ଖନ୍

ଶବ୍ଦାର୍ଥ:

ଖନ୍ (ଧାତୁ) —
ଉଚ୍ଚାରଣ: Khan (roor)

ସଂ. —

୧: ଖୋଳିବା — ୧. To dig.

୨: ପୋତିବା —୨. To bury. (M.W. and Apte.)

୩: ବେଧନ କରିବା; ଭେଦିବା —୩. To pierce.