ଖାଈ

ଶବ୍ଦାର୍ଥ:

ଖାଈ —
ଉଚ୍ଚାରଣ: Khāī
খাগী खैरनी

(ଖିଆ—ପୁଂ)

ଦେ. ବିଣ. ସ୍ତ୍ରୀ (ସଂ. ଖାଦିକା) —

୧: (ଏହା ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦ ସଙ୍ଗେ ଲାଗେ ଓ ବିଶେଷତଃ ଗାଳିରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ; ଯଥା— ପୁତୁଖାଈ, ଘଇତାଖାଈ) ଯେ ଅମୁକ ପଦାର୍ଥକୁ ଖାଏ — ୧. Eating (such or such thing).

(ଯଥା—ଗୁହଖାଈ, ହେଡ଼ାଖାଈ)

୨: ଯେ ଅମୁକର ମୃତ୍ଯୁ ଘଟାଏ ୨. Causing the death of.

(ଯଥା—ବଉଁଶଖାଈ)

୩: ଯେ ଅମୁକର ମୃତ୍ଯୁ ପରେ ବଞ୍ଚି ରହେ — ୩. Surviving (such or such a person)

(ଯଥା—ଘଇତାଖାଈ; ପୁତୁଖାଈ)

୪: ଯେ ଅମୁକ ପାତ୍ରାଦିରେ ଖାଏ — ୪. Eating from such or such a pot.

(ଯଥା—ହାଣ୍ଡିଖାଈ; ଖାଣ୍ଡିଖାଈ)

୫: ଯେ ଅମୁକ ସ୍ଥାନରେ ଖାଏ — ୫. Eating at such or such a place.

(ଯଥା—ଛତରଖାଈ)