ଖିଆ

ଶବ୍ଦାର୍ଥ:

ଖିଆ —
ଉଚ୍ଚାରଣ: Khiā
খাওয়া खाना; खिलाइ

ଦେ. ବି. (ସଂ.ଖାଦ ଧାତୁ) —

ଭୋଜନ; ଖାଇବା — Eating.

খেগো खोर
(ଖାଈ—ସ୍ତ୍ରୀ)

ଦେ. ବି. ପୁଂ. (ସଂ. ଖାଦକ; ଅନ୍ୟ ଶଦ୍ଦ ସଙ୍ଗେ ବ୍ୟବହୃତ ଯଥା—ହେଡ଼ାଖିଆ) —

୧: ଖାଦକ; ଭୋଜନକାରୀ — ୧. Eating.

ବିଲୁଆ ବୋଇଲା ମୁଁ ମଡ଼ାଖିଆ ଜାତି କୃଷ୍ଣସିଂହ. ମହାଭାରତ. ଶାନ୍ତ

୨: ଭୋଗୁଥିବା —୨. Undergoing.

(ଯଥା—ମାଡ଼ଖିଆ)

୩: ଭୁକ୍ତ (ବିପରୀତ—ଅଖିଆ) — ୩. One who has already had his meal.