ଖେଣ୍ଟ୍ ଖାଣ୍ଟ୍

ଶବ୍ଦାର୍ଥ:

ଖେଣ୍ଟ୍ ଖାଣ୍ଟ୍ —
ଉଚ୍ଚାରଣ: Kheṇṭkhāṇṭ

ଦେ. ବିଣ. —

କସାକସି; ଅନଟନ; ନ ଅଣ୍ଟିବା; ଖେଞ୍ଚ୍ ଖାଞ୍ଚ୍ — Less or shorter than necessary.