ନବବଧୂ

ନବବଧୂ

ଓଡ଼ିଆ

ଉଚ୍ଚାରଣ

• ରୋ.ଟ୍ରା. — Nababadhū
• ଆଇ.ପି.ଏ. — nˈʌbʌbˌʌdʰuː

(ନବବାରିକା—ଅନ୍ୟରୂପ)

ସଂସ୍କୃତ - ବିଶେଷ୍ୟ - ସ୍ତ୍ରୀ. (କର୍ମଧା; ନବ+ବଧୂ)

୧. ନବୋଢ଼ା ବାଳିକା; ନବବିବାହିତା କନ୍ୟା —୧. Newly married girl.

୨. ନୂଆବୋହୂ; ଭୁଆଶୁଣୀ —୨. A daughter—in law newly come to a family.

---