ବି—ଈନ୍

ବି—ଈନ୍

ଓଡ଼ିଆ

ଉଚ୍ଚାରଣ

• ରୋ.ଟ୍ରା. — Bi-īna
• ଆଇ.ପି.ଏ. — bˈi ˈin

ଦେଶଜ - ବିଶେଷ୍ୟ - (ବି=ପକ୍ଷୀ+ଈନ୍=ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସଂସ୍କୃତ - ବୀନ)

ପକ୍ଷିରାଜ; ଗରୁଡ଼ —Garuṟḍ̠a the King of birds.

ବିନୟ ଲୟ ତହିଁ ନୟନ ବୁଜି ଦେଇ ରାମ ଜାଣି ବିଈନ ଯେ ଭଞ୍ଜ. ବୈଦେହୀଶବିଳାସ

---