ମନୁଆ

ମନୁଆ

ଓଡ଼ିଆ

ମନୁଆ

ମନେଈ, ମନୋ(ନୁ)ଈଅନ୍ୟରୂପ

୧. କାମଚାରୀ; ସ୍ୱୈର; ଯାହା ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ତାହା କରିବା ବ୍ୟକ୍ତି — ୧. Self-willed; wilful.

[ଉ— ଯେ ଲୋକ ଯୁଦ୍ଧରେ ମନୁଆ ହୋଇଥିବ କୃଷ୍ଣସିଂହ, ମହାଭାରତ, ସଭା]

୨. ଏକବାଗିଆ —୨. Wayward.

୩. ଖିଆଲୀ —୩. Whimsical.

୪. ଦୃଢ଼ଚିତ୍ତ —୪. Of firm determination; resolute.

୫. ନିପୁଣ; ଧୁରନ୍ଧର —୫. Skilful.

[ଉ— ଶଳ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧରେ ତ ଅଟନ୍ତି ମନୁଆଟି— କୃଷ୍ଣସିଂହ. ମହାଭାରତ. ବନ]

୬. ବୀର — ୬. Heroic.

(ଉ— ଯେତେକ ଯୋଦ୍ଧା ତହିଁଥିଲେଟି ଡରୁଆ, ଡରିଲେ ହୃଷ୍ଟ ହେଲେ ତା ଦେଖି ମନୁଆ କୃଷ୍ଣସିଂହ. ମହାଭାରତ. ବନ)

୭. ସାହାସୀ —୭. Brave; bold.

(ଉ— ମନୁଆଁ ଏ ଡରୁଆ ପରାୟେ ରହିବେ କୃଷ୍ଣସିଂହ. ମହାଭାରତ. ବନ)

ମନ —Mind.

(ଉ— —ଆରେ ମନୁଆ ଭାଇ! ଶରୀର ଭେଦ ତୁ ଜାଣିଲୁ ନାହିଁ—ଶରୀରଭେଦଭଜନ)