ମୁହଁ ସୁଆଗ

ମୁହଁ ସୁଆଗ

ଓଡ଼ିଆ

ଉଚ୍ଚାରଣ

• ରୋ.ଟ୍ରା. — Muhañ suāga
• ଆଇ.ପି.ଏ. — mˈuhʌˌɔ̃ ʃˈuaɡˌɔ

ଅନୁବାଦ

ମୁହଁ ସୁଆଗ

• ବଙ୍ଗାଳୀ: মুখের সোহাগ
• ହିନ୍ଦୀ: मुहँ पित्र्प्रार

ଦେଶଜ - ବିଶେଷ୍ୟ - (ସଂସ୍କୃତ - ମୁଖ+ସୌଭାଗ୍ୟ)

ଶୁଖିଲା ସୁହାଗ; ବାହ୍ୟ ଆଦର —Outward fondling.

---